home > Cultureel
vorige

NOORD-AMERIKA

Iroquois (Noord-Amerikaanse indianen, New York, USA)
De lichamen worden in ondiepe graven gelegd en later weer opgegraven. De botten worden bewaard en door familieleden naar een centrale begraafplaats gebracht na een rouwfeest. De lichamen werden vergezeld met geschenken voor de geesten.

Navajo (Noord-Amerikaanse indianen, zuidwesten van de VS)
Net als de pygmeëen werd het huis van de overledene afgebroken waarna familieleden het lichaam verbrandden. Op hun weg naar hun huis, letten ze er op om een omweg te nemen om de geest te beletten hen te volgen; daarna stonden ze in rook om zichzelf te zuiveren.

Inuit (Alaska)
Sommige groepen overdekten het lichaam met een kleine iglo. Vanwege de extreme koude kon het lichaam voor altijd bewaard blijven tenzij het werd opgegeten door ijsberen.
ZUID-AMERIKA

Inca (Andes)
De Incas mummificeerden hun dood waarbij ze ijs gebruikten; er worden regelmatig -rituele- graven gevonden in de eeuwige sneeuw.
Priesters gaven het lichaam symbolische objecten mee. De Incas deden aan mensenoffers, en sommige van de gevonden lichamen waren waarschijnlijk offers aan de goden.

Mexico
Op speciale dagen (dia de los muertos, 1 en 2 november) worden in Mexico de doden herdacht. Er worden offers gebracht en nabestaanden bezoeken hun graven waar ze vaak een picknick houden om het leven te vieren. Ook worden er huisaltaren ingericht, versierd met bloemen. Er worden borden en stoelen klaargezet voor de overledenen en er wordt speciaal pompoenenbrood en dodenbrood (pan de muerto) gebakken. Het hele land lijkt gevuld met botten en schedels, van snoepgoed tot aangeklede skeletten in uiteenlopende functies. Er wordt een grap verteld over de viering, waarin twee mensen de begraafplaats bezoeken. De ene plaatst bloemen op het graf terwijl de ander bij een ander graf voedsel plaatst. "Wanneer komt jouw dode het voedsel opeten?", vraagt de eerste spottend. Het antword blijft niet uit; "Als de jouwe opstaat om aan de bloemen te ruiken!"
De oude bewoners van Mexico, de Azteken, bezaten ook interessante rituelen. Een priester hield een geformaliseerde toespraak over de overledene na een ritueel dat diende om het pad naar het volgende bestaan te vergemakkelijken. Er werd water gesprenkeld over de dode als bij een doop. Daarna werden er papieren op het lichaam gelegd die bedoeld waren om de persoon te helpen op de gevaarlijke reis die hen te wachten stond.

Jamaica
De gewoontes zijn veranderd maar er wordt nog steeds negen nachten feest gevierd na iemands overlijden. Deze viering is bedoeld om de verwanten van de overledene te steunen en zodat de overledene een veilige reis heeft na het volgende deel van het bestaan. Het feest wordt gehouden op de veranda of in een tent -van bamboe en kokosnootbladeren- naast het huis. Gebraden vis, cake en brood wordt geplaatst op een centrale tafel en niet aangeraakt to middernacht; dan kan de geest van de overledene langskomen om wat te eten. De ceremonie bevat ook dansen, zingen en 100% rum. Het eindigt negen nachten na het overlijden, hoewel er nog meer gezongen moet worden 40 nachten later als de ziel ophoudt met rondzwerven en de levenden niet meer lastigvalt.
Reiscake ('journey cakes', verbasterd tot 'johnnycakes') worden ook op het lichaam van de overledene gelegd en vaak vinden er obedah of voodoo ceremonies plaats om te helpen bij het vinden van rust voor de ziel.
Vroeger waren er vaak sexuele afbeeldingen aanwezig op de grafstenen, en vondt de begrafenis vlakij de huizen plaats. Autopsies waren uitzonderlijk: lichamen werden bewaard met ijs, gewichten en katoen totdat de begrafenis drie dagen later plaatsvond na een wake. Vaak wordt een begrafenis begeleidt door professionele zangers en processies.
AFRIKA

Egypte
Er is veel bekend over Egyptische ideeën over dood en begraven dankzij de aantrekkelijkheid van de pyramiden. Bekend zijn natuurlijk vooral de koningsgraven met hun rijk versierde sarcofagen en mummies.
De lichamen werden uitvoerig behandeld met specerijen, kruiden en chemicaliën om daarna ingewikkeld te worden in lange repen stof. Hierna werd het lichaam in een houten kist geplaatst die weer in een andere kist ging, versierd met details uit het leven van de overledene en een masker van diens gezicht. De lichamen van armen werden echter minder uitvoerig behandeld en versierd; in tegenstelling tot sommige heilige dieren zoals katten die wel gemummificeerd werden.
Poeder van gemalen mummies werd in de Middeleeuwen door apothekers verkocht als medicijn.
Niet in alleen in Egypte werden de doden gemummificeerd; dit gebeurde ook -weliswaar op andere wijze- in Peru, Mexico en Yemen.

Pygmeeën (Congo)
Ze lijken zich er slecht op hun gemak te voelen in de nabijheid van de dood. Als een persoon sterft, trekken ze diens hut over hem heen en verplaatsen hun kamp terwijl de familieden huilen. Daarna wordt de overledene nooit meer genoemd.
AUSTRALIË

Aboriginals (Australië)
De Aboriginals lieten hun doden achter in bomen.

Maoris (Nieuw Zeeland)
De Maoris hebben een uitgebreid ritueel. Als personen stervende waren werden ze geplaatst in hutten die later verbrand zouden worden. Het dode lichaam zat rechtop en was gekleed in mooie kleding om bezichtigd te worden door het publiek; de rouwenden droegen kransen van groene bladeren, huilden en sneden zichzelf met messen. Ze spraken lofprijzingen en hielden daarna een feest waar de verwanten van de overledene geschenken kregen. Na een paar jaar, werden de botten schoongemaakt, bedekt met rode aarde en in een speciaal graf geplaatst.

Solomon Eilanden
De doden werden op het rif gelegd om opgegeten te worden door haaien. Er werden ook schedels bewaard in visvormige containers.
AZIË

Chukchee (Noord-Siberië, Rusland)
Gedurende drie dagen werd er zwijgend gewaakt om er zeker van te zijn dat de ziel vertrok. De dode werd verwijderd uit diens hut via een speciaal gemaakt aan de zijkant dat daarna onmiddellijk weer werd dichtgemaakt om de geest te beletten terug te keren en de levenden lastig te vallen. De lichamen werden verbrand of simpelweg weggebracht naar een afgelegen plek.

Parseeërs (India)

De Parseeërs uit Bombay lieten -en laten- hun doden achter op de top van torens om opgegeten te worden door gieren. (zie: Torens van Stilte)